دوره‌ی Go-Shop

دوره‌ی Go-Shop یک بند قراردادی است که به یک شرکت عمومی اجازه می‌دهد حتی پس از دریافت یک پیشنهاد قطعی برای خرید، به دنبال پیشنهادهای بهتر از سوی خریداران دیگر بگردد. در این حالت، پیشنهاد اولیه به‌عنوان حداقل قیمت پایه در نظر گرفته می‌شود و شرکت می‌تواند در مدت مشخصی، پیشنهادهای بهتری را بررسی کند.

دوره‌ی Go-Shop چیست؟

این دوره معمولاً بین یک تا دو ماه طول می‌کشد.

نکات کلیدی:

1. فرصت برای یافتن پیشنهاد بهتر:
   در طول دوره‌ی Go-Shop، شرکت هدف (که قرار است خریداری شود) می‌تواند به‌طور فعالانه با خریداران دیگر مذاکره کند تا شاید پیشنهاد بهتری نسبت به پیشنهاد اولیه دریافت کند.

2. حق تقدم خریدار اولیه:
   در اغلب موارد، خریدار اولیه این حق را دارد که پیشنهاد جدید را مطابقت دهد (match right). یعنی اگر پیشنهاد بهتری ارائه شد، خریدار اولیه می‌تواند همان شرایط را پیشنهاد دهد و معامله را حفظ کند.

3. پرداخت جریمه فسخ (Breakup Fee):
   اگر شرکت در نهایت با خریدار جدید قرارداد ببندد، معمولاً باید مبلغی به‌عنوان جریمه فسخ قرارداد اولیه به خریدار اول پرداخت کند.

4. مقایسه با بند No-Shop:
   در مقابل، بند No-Shop به شرکت اجازه نمی‌دهد که به‌طور فعال به دنبال پیشنهادهای دیگر باشد یا اطلاعاتی به خریداران احتمالی بدهد. در این حالت، شرکت فقط در صورت دریافت پیشنهاد ناخواسته می‌تواند آن را بررسی کند.

مثال:

فرض کنید شرکت A یک پیشنهاد خرید از شرکت B به مبلغ ۱ میلیارد دلار دریافت می‌کند. در قرارداد، یک بند Go-Shop به مدت ۴۵ روز گنجانده شده است. در این مدت، شرکت A می‌تواند با شرکت‌های دیگر تماس بگیرد و پیشنهادهای بهتری دریافت کند. اگر شرکت C پیشنهاد ۱.۱ میلیارد دلار بدهد، شرکت B (خریدار اولیه) می‌تواند این پیشنهاد را مطابقت دهد. اگر نپذیرد و شرکت A با شرکت C قرارداد ببندد، باید مثلاً ۲۰ میلیون دلار به شرکت B به‌عنوان جریمه فسخ پرداخت کند.