نسبت‌های ارزیابی وام Qualifying Ratios

این نسبت‌ها نشان می‌دهند که چه مقدار از درآمد فرد صرف بدهی‌ها و هزینه‌های زندگی می‌شود و آیا او توان بازپرداخت وام جدید را دارد یا نه.

توضیح مفهومی

بانک‌ها فقط به درآمد شما نگاه نمی‌کنند، بلکه بررسی می‌کنند:

• چه مقدار بدهی دارید
• چه مقدار از درآمدتان صرف هزینه‌های مختلف می‌شود

Qualifying Ratios دقیقاً همین رابطه را اندازه‌گیری می‌کند: 👉 درآمد در مقابل بدهی و هزینه‌ها

مهم‌ترین نسبت‌ها

دو نوع رایج از این نسبت‌ها عبارتند از:

نسبت بدهی به درآمد (Debt-to-Income Ratio)

این نسبت نشان می‌دهد: 👉 چند درصد از درآمد شما صرف پرداخت بدهی‌ها می‌شود

فرمول ساده:

کل بدهی‌ها ÷ درآمد ناخالص = DTI

✅ مثال:
اگر درآمد شما ۵,۰۰۰ دلار باشد و ماهانه ۱,۸۰۰ دلار بدهی داشته باشید: DTI = 36%

نسبت هزینه مسکن (Housing Expense Ratio)

این نسبت فقط روی هزینه‌های مسکن تمرکز دارد:

• اجاره یا قسط وام مسکن
• مالیات ملک
• بیمه

✅ مثال:
اگر درآمد ۵,۰۰۰ دلار و هزینه مسکن ۱,۴۰۰ دلار باشد: = 28%

اعداد استاندارد و مهم

بانک‌ها معمولاً این حدود را ترجیح می‌دهند:

• ✅ حداکثر DTI: حدود 36% یا کمتر
• ✅ حداکثر هزینه مسکن: حدود 28% یا کمتر

اگر این نسبت‌ها بالاتر باشند:

• احتمال رد شدن درخواست وام بیشتر می‌شود

مثال کاربردی

فرض کنید دو نفر وام درخواست می‌دهند:

🔹 نفر اول:

• درآمد بالا
• بدهی کم
  👉 نسبت‌ها پایین → شانس تایید بالا

🔹 نفر دوم:

• درآمد مشابه
• بدهی زیاد (کارت اعتباری، وام‌ها)
  👉 نسبت‌ها بالا → ریسک بیشتر → احتمال رد شدن

نقش در تصمیم‌گیری بانک

Qualifying Ratios همراه با این موارد بررسی می‌شوند:

• امتیاز اعتباری (Credit Score)
• سابقه مالی
• ثبات شغل

یعنی فقط یک عامل نیست، اما بسیار تعیین‌کننده است.

نکات کلیدی (Key Takeaways)

• Qualifying Ratios ابزار سنجش توان مالی برای دریافت وام هستند
• نسبت بدهی به درآمد (DTI) کل بدهی‌ها را بررسی می‌کند
• نسبت هزینه مسکن فقط هزینه خانه را می‌سنجد
• معمولاً کمتر از 36% و 28% به‌ترتیب مطلوب است
• این نسبت‌ها نقش مهمی در تایید یا رد وام دارند