کمک هزینه بیکاری دوران همه‌گیری (PUA)

این برنامه شامل گروه‌های مختلفی از نیروی کار می‌شد، از جمله:

• افراد خوداشتغال (Self-Employed)
• فریلنسرها و آزادکاران
• پیمانکاران مستقل (Independent Contractors)
• کارکنان پاره‌وقت
• رانندگان تاکسی‌های اینترنتی و پلتفرم‌های آنلاین
• صاحبان کسب‌وکارهای کوچک

در شرایط معمول، این افراد اغلب تحت پوشش بیمه بیکاری سنتی قرار نمی‌گرفتند، اما PUA به طور موقت این محدودیت را برطرف کرد.

ارتباط PUA با قانون CARES

برنامه PUA یکی از مهم‌ترین بخش‌های قانون CARES Act بود. این قانون که با نام کامل Coronavirus Aid, Relief, and Economic Security Act شناخته می‌شود، یک بسته محرک اقتصادی به ارزش حدود ۲ تریلیون دلار بود که در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۲۰ به امضا رسید.

هدف اصلی این قانون کاهش فشار اقتصادی ناشی از تعطیلی کسب‌وکارها، قرنطینه‌ها و افت شدید فعالیت‌های اقتصادی در دوران کرونا بود. علاوه بر PUA، برنامه‌های حمایتی دیگری نیز در قالب این قانون ارائه شد که به کارگران، خانواده‌ها و کسب‌وکارها کمک می‌کردند.

چه کسانی واجد شرایط دریافت PUA بودند؟

برای دریافت این مزایا، متقاضی باید ثابت می‌کرد که به دلیل تأثیرات مستقیم یا غیرمستقیم کرونا قادر به کار نبوده یا درآمد خود را از دست داده است.

برخی از شرایط واجد شرایط بودن عبارت بودند از:

• بیکار شدن به علت تعطیلی کسب‌وکارها
• کاهش ساعت کاری به دلیل محدودیت‌های کرونایی
• ابتلا به بیماری COVID-19
• قرنطینه شدن بنا بر توصیه مقامات بهداشتی
• مراقبت از یکی از اعضای خانواده مبتلا به کرونا
• تعطیلی مدارس و نیاز به مراقبت از فرزندان
• لغو پروژه‌ها و قراردادهای کاری فریلنسرها

مثال‌های کاربردی

✅ مثال اول: فریلنسر طراحی گرافیک

فردی که به صورت آزاد پروژه‌های طراحی انجام می‌داد، پس از شیوع کرونا سفارش‌های خود را از دست داد. چون کارمند رسمی شرکت نبود، در حالت عادی نمی‌توانست بیمه بیکاری دریافت کند. اما تحت برنامه PUA واجد شرایط دریافت کمک مالی شد.

✅ مثال دوم: راننده اوبر

یک راننده تاکسی اینترنتی به دلیل کاهش شدید سفرها و محدودیت‌های رفت‌وآمد درآمد خود را از دست داد. او به‌عنوان پیمانکار مستقل مشمول بیمه بیکاری سنتی نبود، اما از طریق PUA توانست مزایای بیکاری دریافت کند.

✅ مثال سوم: صاحب کسب‌وکار کوچک

مالک یک کافه محلی مجبور شد به دلیل محدودیت‌های بهداشتی کسب‌وکار خود را موقتاً تعطیل کند. کاهش کامل درآمد باعث شد بتواند برای دریافت مزایای PUA درخواست دهد.

نحوه محاسبه مزایا

میزان کمک مالی دریافتی بر اساس درآمدهای قبلی فرد محاسبه می‌شد. این محاسبات از فرمول‌های برنامه Disaster Unemployment Assistance (DUA) که تحت قانون استافورد (Stafford Act) تعریف شده‌اند، الهام گرفته بود.

به طور کلی:

• افرادی با درآمد بالاتر، مزایای بیشتری دریافت می‌کردند.
• حداقل میزان پرداخت نیز برای افراد کم‌درآمد در نظر گرفته شده بود.
• در بسیاری از دوره‌ها، مبالغ تکمیلی فدرال نیز به این پرداخت‌ها اضافه می‌شد.

تعهدات متقاضیان

افرادی که درخواست PUA ارائه می‌کردند باید:

• وضعیت بیکاری خود را به صورت رسمی اعلام می‌کردند.
• مدارکی درباره درآمد یا فعالیت شغلی قبلی ارائه می‌دادند.
• اثبات می‌کردند که بیکاری یا کاهش درآمد آن‌ها به نوعی با همه‌گیری کرونا مرتبط بوده است.

ارائه اطلاعات نادرست می‌توانست منجر به بازپرداخت مزایا یا جریمه‌های قانونی شود.

پایان برنامه PUA

برنامه کمک هزینه بیکاری دوران همه‌گیری یک طرح دائمی نبود و صرفاً برای شرایط اضطراری کرونا طراحی شده بود.

این برنامه پس از مجموعاً ۷۹ هفته پرداخت مزایا در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۲۱ به پایان رسید. هم‌زمان چندین برنامه حمایتی دیگر مرتبط با کرونا نیز خاتمه یافتند و سیستم بیمه بیکاری آمریکا به قوانین معمول خود بازگشت.

نکات کلیدی

• PUA یکی از برنامه‌های حمایتی قانون CARES بود.
• این طرح دامنه پوشش بیمه بیکاری را گسترش داد.
• افراد خوداشتغال، فریلنسرها و پیمانکاران مستقل را پوشش می‌داد.
• متقاضیان باید ارتباط بیکاری خود با همه‌گیری کرونا را اثبات می‌کردند.
• میزان مزایا بر اساس درآمدهای قبلی محاسبه می‌شد.
• برنامه در ۶ سپتامبر ۲۰۲۱ پایان یافت.
• مجموع دوره پوشش این طرح به ۷۹ هفته رسید.