وام اهرمی Leveraged Loan

به دلیل ریسک نکول (عدم بازپرداخت) بیشتر، نرخ بهره این وام‌ها بالاتر از وام‌های معمولی است.
بانک‌ها اغلب این وام‌ها را ترتیب می‌دهند و سپس برای کاهش ریسک، آن‌ها را از طریق فرایند عرضه همگانی (Syndication) به بانک‌ها و سرمایه‌گذاران دیگر می‌فروشند.

شرکت‌ها معمولاً از وام‌های اهرمی برای اهدافی مانند:

• ادغام و تملیک (M&A)
• بازپرداخت یا بازساختار بدهی‌های موجود
• تقویت یا بازسرمایه‌گذاری ترازنامه (Recapitalization)
• تأمین مالی نیازهای عملیاتی

استفاده می‌کنند.

چرا این وام‌ها "اهرم‌دار" نامیده می‌شوند؟

این وام‌ها معمولاً به شرکت‌هایی داده می‌شود که قبلاً اهرم مالی بالا دارند (نسبت بدهی به دارایی یا حقوق صاحبان سهام بالا).
بنابراین دریافت وام جدید، سطح اهرم را باز هم افزایش می‌دهد.

نکات کلیدی (Key Takeaways)

۱. نرخ بهره بالا به دلیل ریسک زیاد

چون وام‌گیرندگان معمولاً اعتبار ضعیفی دارند یا بدهی زیادی دارند، وام‌دهندگان:

• بهره بالاتری تعیین می‌کنند
• شروط سخت‌گیرانه‌تری اعمال می‌کنند

۲. کاربرد در فعالیت‌های شرکتی

شرکت‌ها از این وام‌ها برای:

• خرید و ادغام شرکت‌ها
• بازپرداخت بدهی‌های قدیمی
• تأمین مالی پروژه‌های جدید

استفاده می‌کنند.

۳. فروش وام از طریق Syndication

وام‌های اهرمی معمولاً توسط بانک‌ها صادر می‌شوند؛
اما برای مدیریت ریسک، بانک‌ها بخشی از وام را به:

• بانک‌های دیگر
• صندوق‌های سرمایه‌گذاری
• سرمایه‌گذاران نهادی

می‌فروشند و ریسک را پخش می‌کنند.

۴. معیارهای شناسایی وام اهرمی

تعریف دقیق واحدی برای مشخص کردن این وام وجود ندارد، اما معمولاً:

• رتبه اعتباری زیر سطح Investment Grade دارند (مثل BB، B و پایین‌تر)
• یا حاشیه بهره (Spread) بالا دارند در مقایسه با نرخ بهره شناور مثل SOFR

۵. جذابیت برای سرمایه‌گذاران

صندوق‌های سرمایه‌گذاری و مؤسسات مالی ممکن است این وام‌ها را به‌خاطر:

• بازده بالاتر
• نرخ‌های بهره شناور
• پتانسیل سود بهتر در مقایسه با اوراق کم‌ریسک

در سبد خود قرار دهند—البته با پذیرش ریسک بیشتر.