اینکوترمز Incoterms

هدف اینکوترمز، تعیین مسئولیت‌های خریدار و فروشنده در فرآیند حمل‌ونقل کالا است؛ از جمله اینکه چه کسی هزینه حمل، بیمه، و عوارض گمرکی را پرداخت می‌کند. این قوانین به کاهش اختلافات در معاملات داخلی و بین‌المللی کمک می‌کنند.

برخی از اینکوترمز برای همه روش‌های حمل‌ونقل کاربرد دارند، در حالی که برخی فقط برای حمل دریایی و آبراه‌های داخلی استفاده می‌شوند.

نکات کلیدی

1. تعریف ساده:
   اینکوترمز مجموعه‌ای از اصطلاحات استاندارد است که در قراردادهای تجاری برای مشخص کردن وظایف خریدار و فروشنده استفاده می‌شود.

2. تاریخچه:
   اینکوترمز اولین بار در سال 1936 توسط ICC معرفی شد و به‌طور دوره‌ای به‌روزرسانی می‌شود تا با تغییرات تجارت جهانی هماهنگ باشد. آخرین نسخه مربوط به سال 2020 است.

3. مثال‌هایی از اینکوترمز رایج:

   • EXW (Ex Works): فروشنده کالا را در محل خود تحویل می‌دهد و خریدار مسئول تمام هزینه‌های حمل و بیمه است.
   • DDP (Delivered Duty Paid): فروشنده مسئول تمام هزینه‌ها تا مقصد، شامل عوارض گمرکی.
   • DPU (Delivered at Place Unloaded): فروشنده کالا را در مقصد تخلیه‌شده تحویل می‌دهد.

4. ویژگی‌ها:

   • استانداردسازی قوانین برای جلوگیری از اختلافات.
   • برخی اصطلاحات برای همه روش‌های حمل‌ونقل، برخی فقط برای حمل دریایی.
   • انتخاب اصطلاح مناسب موضوع مذاکره بین خریدار و فروشنده است.

5. تغییرات نسخه 2020:
   فقط یک اصطلاح تغییر کرده، اما تفاوت‌هایی در هزینه‌های امنیتی ایجاد شده است.

مثال واقعی:

فرض کنید یک شرکت ایرانی کالا را به یک خریدار در آلمان می‌فروشد. اگر در قرارداد DDP ذکر شود، فروشنده ایرانی باید تمام هزینه‌های حمل، بیمه، و عوارض گمرکی تا مقصد را پرداخت کند.