قانون قابلیت حمل و پاسخگویی بیمه درمانی Health Insurance Portability and Accountability Act

قانون Health Insurance Portability and Accountability Act (HIPAA) یک قانون مصوب کنگره آمریکا در سال ۱۹۹۶ است که اصلاحاتی در دو قانون ERISA (قانون امنیت درآمد بازنشستگی کارکنان) و PHSA (قانون خدمات بهداشت عمومی) ایجاد کرد.

قانون قابلیت حمل و پاسخگویی بیمه درمانی (HIPAA) چیست؟

هدف اصلی این قانون، حفاظت از افراد تحت پوشش بیمه درمانی و تعیین استانداردهایی برای ذخیره‌سازی و حفظ حریم خصوصی داده‌های پزشکی شخصی است.

نکات کلیدی

1. دامنه تأثیر HIPAA
   این قانون بر سیاست‌ها، فناوری‌ها و شیوه‌های ثبت سوابق در مراکز درمانی، شرکت‌های بیمه درمانی، سازمان‌های مراقبت بهداشتی (HMO) و خدمات صورتحساب پزشکی اثرگذار است.
   مثال: بیمارستان‌ها باید سیستم‌های الکترونیکی خود را مطابق با استانداردهای امنیتی HIPAA تنظیم کنند تا اطلاعات بیماران محرمانه بماند.

2. الزام قانونی
   عدم رعایت استانداردها و بهترین شیوه‌های HIPAA خلاف قانون است و می‌تواند منجر به جریمه‌های سنگین شود.
   مثال: اگر یک کلینیک اطلاعات بیماران را بدون رمزگذاری ذخیره کند، ممکن است با جریمه‌های قانونی مواجه شود.

3. گسترش حفاظت با قانون HITECH
   در سال ۲۰۰۹، قانون HITECH Act تصویب شد تا حفاظت‌های مربوط به حریم خصوصی و امنیت بیماران در HIPAA را تقویت کند، به‌ویژه در زمینه سوابق الکترونیکی سلامت.