میزان در معرض ریسک در زمان نکول Exposure at default

میزان در معرض ریسک در زمان نکول (EAD) کل ارزشی است که یک بانک هنگام نکول وام در معرض آن قرار می‌گیرد. موسسات مالی ریسک خود را با استفاده از رویکرد مبتنی بر رتبه‌بندی داخلی (IRB) محاسبه می‌کنند. بانک‌ها اغلب از مدل‌های نکول مدیریت ریسک داخلی برای تخمین سیستم‌های EAD مربوطه خود استفاده می‌کنند. در خارج از صنعت بانکداری، EAD به عنوان ریسک اعتباری شناخته می‌شود.

میزان در معرض ریسک در زمان نکول (EAD) چیست؟

EAD مقدار پولی است که یک بانک یا مؤسسه مالی در زمان نکول (عدم پرداخت بدهی) توسط مشتری، در معرض ریسک از دست دادن آن قرار دارد.

مثال:

فرض کن یک بانک به یک شرکت ۱۰۰ میلیارد تومان وام داده است. این شرکت تا امروز ۲۰ میلیارد تومان بازپرداخت کرده و ۸۰ میلیارد باقی مانده است. اگر بانک پیش‌بینی کند که در صورت نکول، شرکت ممکن است از یک خط اعتباری دیگر هم استفاده کند (مثلاً ۱۰ میلیارد دیگر)، آنگاه:

EAD=80+10=90 میلیارد تومان

کاربرد EAD:

• یکی از اجزای اصلی در محاسبه ریسک اعتباری در چارچوب بازل II و III
• به همراه احتمال نکول (PD) و زیان در صورت نکول (LGD) برای محاسبه سرمایه مورد نیاز برای پوشش ریسک اعتباری استفاده می‌شود.

نکات کلیدی

• ریسک در حالت نکول (EAD) میزان ضرر پیش‌بینی‌شده‌ای است که یک بانک ممکن است هنگام نکول وام توسط بدهکار در معرض آن قرار گیرد.
• EAD پویا است؛ وام‌دهندگان اغلب ریسک ریسک را با تغییر ریسک وام‌گیرنده و مشخصات بدهی، دوباره ارزیابی می‌کنند.
• کل سرمایه ریسک اعتباری موسسات مالی با استفاده از ریسک در حالت نکول، ضرر ناشی از نکول و احتمال نکول محاسبه می‌شود.
• EAD در ارزیابی ریسک مالی، حفظ ثبات مالی و جلوگیری از نکول‌های آبشاری به دلیل موقعیت‌های وام‌دهی بیش از حد در معرض خطر، اهمیت دارد.
• پس از بحران مالی جهانی 2008، قوانین و سیاست‌ های دولتی تلاش کردند تا توانایی صنعت بانکداری را در مدیریت استرس نظارت و کنترل کنند.