سیاست انبساطی Expansionary Policy

سیاست انبساطی نوعی سیاست اقتصاد کلان است که با افزایش تقاضای کل، به دنبال تشویق رشد اقتصادی است. این سیاست می‌تواند شامل سیاست پولی یا سیاست مالی یا ترکیبی از این دو باشد. این بخشی از تجویز سیاست عمومی اقتصاد کینزی است که در دوران رکود اقتصادی و رکود اقتصادی به منظور تعدیل روند نزولی چرخه‌های اقتصادی مورد استفاده قرار می‌گیرد. سیاست انبساطی همچنین به عنوان سیاست انبساطی شناخته می‌شود.

سیاست انبساطی چیست؟

سیاست انبساطی (Expansionary Policy) یکی از ابزارهای اصلی دولت‌ها و بانک‌های مرکزی برای تحریک رشد اقتصادی در زمان رکود یا کاهش فعالیت‌های اقتصادی است. این سیاست‌ها معمولاً با هدف افزایش تقاضای کل، کاهش بیکاری و افزایش تولید اجرا می‌شوند.

انواع سیاست‌های انبساطی و مثال‌ها:

1. سیاست پولی انبساطی (Expansionary Monetary Policy)

ابزار: توسط بانک مرکزی اجرا می‌شود.

مثال:
در دوران بحران مالی ۲۰۰۸، فدرال رزرو آمریکا نرخ بهره را به نزدیک صفر کاهش داد و برنامه‌های خرید اوراق قرضه (Quantitative Easing) را آغاز کرد تا نقدینگی را افزایش دهد و وام‌دهی را تشویق کند.

2. سیاست مالی انبساطی (Expansionary Fiscal Policy)

ابزار: توسط دولت اجرا می‌شود.

مثال:
در دوران همه‌گیری کرونا، دولت‌ها در سراسر جهان (از جمله آمریکا، آلمان و ژاپن) بسته‌های حمایتی مالی بزرگی ارائه دادند، شامل:

• پرداخت مستقیم به خانوارها
• افزایش بیمه بیکاری
• کمک به کسب‌وکارهای کوچک

اثرات سیاست انبساطی:

نکات کلیدی

• سیاست انبساطی به دنبال تحریک اقتصاد با افزایش تقاضا از طریق محرک‌های پولی و مالی است.
• سیاست مالی انبساطی می‌تواند شامل صدور چک‌های محرک یا ایجاد معافیت‌های مالیاتی باشد، در حالی که سیاست انبساطی می‌تواند شامل کاهش نرخ وجوه فدرال باشد.
• سیاست انبساطی برای جلوگیری یا تعدیل رکود اقتصادی و رکود در نظر گرفته شده است.
• اگرچه سیاست انبساطی محبوب است، اما می‌تواند شامل هزینه‌ها و خطرات قابل توجهی از جمله مسائل اقتصاد کلان، اقتصاد خرد و اقتصاد سیاسی باشد.
• سیاست انبساطی مستقیماً با تورم مرتبط است. اگرچه ممکن است با بیکاری مبارزه کند، اما ممکن است ناخواسته باعث افزایش قیمت‌ها نیز شود.