قاعده K-درصد K-Percent Rule

این نرخ معمولاً در ایالات متحده حدود ۲٪ تا ۴٪ در نظر گرفته می‌شود و هدف آن ایجاد ثبات اقتصادی بیشتر و جلوگیری از نوسانات شدید ناشی از تصمیمات اختیاری بانک مرکزی است.

این رویکرد نمونه‌ای از سیاست پولی مبتنی بر قواعد (Rules-Based Monetary Policy) است.
برخلاف آن، در سیاست پولی اختیاری (Discretionary Policy) بانک مرکزی با توجه به شرایط روز، داده‌های جدید و قضاوت انسانی تصمیم‌گیری می‌کند.

نکات کلیدی

• طبق قاعده K-درصد، عرضه پول باید با نرخ رشد اقتصادی افزایش یابد تا از بی‌ثباتی جلوگیری شود.
• فریدمن برای اجرای این سیاست، افزایش ثابت سالانه ۳٪ تا ۵٪ در عرضه پول را پیشنهاد می‌داد.
• هدف این قاعده جلوگیری از اشتباهات سیاست پولی اختیاری و حذف اثر قضاوت‌های کوتاه‌مدت و احساسی تصمیم‌گیرندگان است.
• با وجود جذابیت نظری این قاعده، اقتصادهای توسعه‌یافته امروز بیشتر سیاست‌های اختیاری را ترجیح می‌دهند، زیرا پیچیدگی اقتصاد مدرن نیازمند انعطاف‌پذیری بیشتری است.

مثال ساده برای درک بهتر

فرض کنید تولید ناخالص داخلی (GDP) یک کشور هر سال حدود ۳٪ رشد می‌کند.
در قاعده K-درصد، بانک مرکزی برای جلوگیری از تورم یا رکود، عرضه پول را نیز در همین حدود افزایش می‌دهد.
این موضوع کمک می‌کند که:

• از تورم ناشی از چاپ بی‌رویه پول جلوگیری شود،
• ولی به اندازه کافی پول در اقتصاد وجود داشته باشد تا فعالیت‌های اقتصادی مختل نشود.