هزینه شناور Floating Charge

هزینه شناور که به عنوان حق رهن شناور نیز شناخته می‌شود، یک حق وثیقه یا وثیقه بر روی گروهی از دارایی‌های غیرثابت است که ممکن است از نظر کمیت و ارزش تغییر کنند.

هزینه شناور چیست؟

شرکت‌ها از هزینه‌های شناور به عنوان وسیله‌ای برای تضمین وام استفاده می‌کنند. معمولاً وام ممکن است توسط دارایی‌های ثابت مانند ملک یا تجهیزات تضمین شود. با این حال، در هزینه شناور، دارایی‌های اساسی معمولاً دارایی‌های جاری یا دارایی‌های کوتاه‌مدت هستند که می‌توانند ارزش خود را تغییر دهند.

در امور مالی، اصطلاح Floating Charge یا هزینه شناور به نوعی از وثیقه یا ضمانت اشاره دارد که بر دارایی‌های جاری و متغیر یک شرکت اعمال می‌شود، بدون اینکه به یک دارایی خاص محدود شود. این مفهوم بیشتر در حقوق مالی و قراردادهای وام کاربرد دارد.

تعریف دقیق:

هزینه شناور (Floating Charge) نوعی ضمانت است که وام‌دهنده بر دارایی‌های شرکت (مانند موجودی کالا، حساب‌های دریافتنی، تجهیزات متغیر و ...) اعمال می‌کند. این دارایی‌ها ممکن است در طول زمان تغییر کنند، اما تا زمانی که شرکت تعهدات خود را انجام می‌دهد، می‌تواند آزادانه از آن‌ها استفاده کند.

در صورت نقض تعهدات یا ورشکستگی شرکت، این هزینه شناور به هزینه ثابت (Fixed Charge) تبدیل می‌شود و وام‌دهنده می‌تواند دارایی‌ها را توقیف کند.

تفاوت با هزینه ثابت:

مثال ساده:

فرض کنید شرکت "الف" از بانک وامی دریافت می‌کند و به عنوان ضمانت، یک هزینه شناور بر موجودی کالا و حساب‌های دریافتنی خود قرار می‌دهد. تا زمانی که شرکت اقساط وام را پرداخت می‌کند، می‌تواند کالاها را بفروشد و حساب‌ها را مدیریت کند. اما اگر شرکت ورشکسته شود، بانک می‌تواند تمام موجودی کالا و حساب‌های دریافتنی را توقیف کند.

این نوع ضمانت در کشورهای دارای سیستم حقوقی کامن‌لا (مانند انگلستان) بسیار رایج است و به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا ضمن دریافت وام، فعالیت‌های روزمره خود را مختل نکنند.

نکات کلیدی

• هزینه شناور، یک حق وثیقه یا وثیقه بر روی گروهی از دارایی‌های غیرثابت است که از نظر کمیت و ارزش تغییر می‌کنند.
• هزینه شناور به عنوان وسیله‌ای برای تضمین وام برای یک شرکت استفاده می‌شود.
• دارایی‌های مورد استفاده در هزینه شناور معمولاً دارایی‌های جاری کوتاه‌مدت هستند که شرکت ظرف یک سال مصرف می‌کند.