فورفیتینگ Forfaiting

فورفیتینگ روشی برای تأمین مالی است که صادرکنندگان را قادر می‌سازد با فروش مطالبات میان‌مدت و بلندمدت خود - مبلغی که واردکننده به صادرکننده بدهکار است - با تخفیف از طریق یک واسطه، وجه نقد فوری دریافت کنند. صادرکننده با انجام فروش بدون حق رجوع، ریسک را از بین می‌برد. صادرکننده هیچ مسئولیتی در قبال قصور احتمالی واردکننده در پرداخت مطالبات ندارد.

فورفیتینگ چیست؟

فورفیتینگر، فرد یا نهادی است که مطالبات را خریداری می‌کند. سپس واردکننده مبلغ مطالبات را به فورفیتینگر پرداخت می‌کند. فورفیتینگر معمولاً یک بانک یا یک شرکت مالی است که در تأمین مالی صادرات تخصص دارد.

فورفیتینگ یک روش تأمین مالی در تجارت بین‌المللی است که در آن صادرکننده، اسناد پرداختی مدت‌دار (مانند چک، سفته یا حواله) را به قیمتی کمتر از ارزش اسمی آن‌ها به یک مؤسسه مالی یا بانک می‌فروشد. این فروش بدون حق رجوع انجام می‌شود، یعنی صادرکننده پس از دریافت وجه، دیگر مسئولیتی در قبال عدم پرداخت خریدار ندارد.

ویژگی‌های اصلی فورفیتینگ

• مناسب برای معاملات بزرگ و بلندمدت
• انتقال کامل ریسک عدم پرداخت به خریدار ثالث (بانک یا مؤسسه مالی)
• تسویه سریع نقدی برای صادرکننده
• بدون نیاز به پیگیری مطالبات توسط صادرکننده

مثال از کاربرد فورفیتینگ

فرض کنید یک شرکت ایرانی، تجهیزات صنعتی به یک شرکت در ترکیه صادر می‌کند. مشتری ترک متعهد می‌شود که مبلغ را طی ۱۲ ماه آینده پرداخت کند. اما شرکت ایرانی نمی‌خواهد منتظر بماند یا ریسک عدم پرداخت را بپذیرد. بنابراین:

1. شرکت ایرانی اسناد پرداختی مشتری ترک (مثلاً سفته یا حواله بانکی) را به یک بانک ایرانی یا بین‌المللی می‌فروشد.
2. بانک، مبلغی کمتر از ارزش اسمی اسناد را فوراً به شرکت ایرانی پرداخت می‌کند.
3. بانک مسئول دریافت وجه از مشتری ترک در آینده خواهد بود.
4. اگر مشتری ترک پرداخت نکند، شرکت ایرانی مسئولیتی ندارد؛ ریسک متوجه بانک است.

تفاوت فورفیتینگ با فاکتورینگ

نکات کلیدی

• فورفیتینگ نوعی تأمین مالی است که به صادرکنندگان کمک می‌کند تا با فروش مطالبات خود با تخفیف از طریق شخص ثالث، وجه نقد فوری دریافت کنند.
• مبلغ پرداخت معمولاً توسط یک واسطه مانند بانک، که فورفیتینگر است، تضمین می‌شود.
• فورفیتینگ همچنین در برابر ریسک اعتباری، ریسک انتقال و خطرات ناشی از تغییرات نرخ ارز یا نرخ بهره محافظت می‌کند.
• مطالبات دریافتی به یک ابزار بدهی - مانند برات بدون قید و شرط یا سفته - تبدیل می‌شوند که سپس می‌توانند در بازار ثانویه معامله شوند.
• در حالی که این ابزارهای بدهی می‌توانند طیف وسیعی از سررسیدها را داشته باشند، بیشتر تاریخ‌های سررسید بین یک تا سه سال از زمان فروش است.