قانون شرکت‌های سرمایه‌گذاری سال ۱۹۴۰

این قانون شرکت‌های سرمایه‌گذاری را ملزم می‌کند هنگام فروش سهام و همچنین به‌صورت دوره‌ای، اطلاعاتی درباره اهداف سرمایه‌گذاری، سیاست‌ها، ساختار، عملیات و وضعیت مالی در اختیار سرمایه‌گذاران قرار دهند.

این قانون همراه با قانون مشاوران سرمایه‌گذاری ۱۹۴۰ (Investment Advisers Act of 1940) توسط رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت امضا و تصویب شد. هر دو قانون اختیار نظارت و تنظیم‌گری را به کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) در حوزه شرکت‌های سرمایه‌گذاری و مشاوران سرمایه‌گذاری اعطا می‌کنند.

❖ نکات کلیدی (Key Takeaways)

❖ قانون ۱۹۴۰ نحوه تشکیل و فعالیت شرکت‌های سرمایه‌گذاری را تنظیم می‌کند

این قانون برای محافظت از سرمایه‌گذاران، چارچوبی قانونی برای ساختار، عملکرد و مدیریت شرکت‌های سرمایه‌گذاری ایجاد می‌کند.

❖ الزام به افشا و گزارش‌دهی به سرمایه‌گذاران

طبق این قانون، شرکت‌های سرمایه‌گذاری باید اطلاعات کاملی در مورد:

• عملیات شرکت
• اهداف و سیاست‌های سرمایه‌گذاری
• وضعیت مالی
  در اختیار سرمایه‌گذاران قرار دهند. اجرای این قانون زیر نظر SEC است.

❖ تصویب پس از سقوط بورس ۱۹۲۹

این قانون پس از سقوط بازار بورس در سال ۱۹۲۹ تدوین شد تا ثبات بیشتری به بازارهای مالی ایالات متحده بدهد و از سوءاستفاده و عدم شفافیت جلوگیری کند.

❖ دسته‌بندی شرکت‌ها و تفاوت در الزامات قانونی

نوع طبقه‌بندی یک شرکت تحت این قانون تعیین می‌کند چه مقررات و الزامات افشاگری بر آن اعمال شود.
مثلاً:

• صندوق‌های مشترک (Mutual Funds) الزامات افشای گسترده دارند.
• صندوق‌های پوشش ریسک (Hedge Funds) و برخی سرمایه‌گذاری‌های خصوصی مقررات سبک‌تری دارند.

❖ وجود معافیت‌ها برای برخی شرکت‌ها

بعضی شرکت‌ها می‌توانند از برخی بخش‌های این قانون معاف شوند. این معافیت‌ها به آن‌ها اجازه می‌دهد بدون رعایت برخی محدودیت‌ها فعالیت کنند، البته همچنان باید قوانین عمومی اوراق بهادار را رعایت کنند.