رویکرد ضرایب Multiples Approach

در این روش، تحلیلگر از نسبت‌های مالی استاندارد مانند حاشیه سود، سود عملیاتی، جریان نقدی یا نسبت‌های قیمتی مثل P/E استفاده می‌کند تا ارزش یک شرکت را با شرکت‌های مشابه مقایسه کند.

به عنوان مثال:
اگر شرکت A و شرکت B هر دو در صنعت فناوری فعالیت می‌کنند و نسبت P/E شرکت‌های مشابه معمولاً حدود ۱۵ باشد، اما P/E شرکت A به عدد ۱۰ رسیده باشد، ممکن است به این معنا باشد که شرکت A کمتر از ارزش واقعی قیمت‌گذاری شده است.

رویکرد ضرایب به نام‌های Multiples Analysis یا Valuation Multiples نیز شناخته می‌شود.

کاربرد اصلی رویکرد ضرایب

مقایسه شرکت‌های مشابه با استفاده از معیارهای یکسان

در این روش، متخصصان مالی تلاش می‌کنند شرکت‌ها را بر اساس معیارهای یکسان و استاندارد مثل سود، فروش یا ارزش بازار با یکدیگر مقایسه کنند.
این نوع تحلیل که به تحلیل شرکت‌های قابل مقایسه (Comparable Analysis) معروف است، یکی از دقیق‌ترین ابزارهای ارزش‌گذاری سریع در بازار سرمایه محسوب می‌شود.

انواع دسته‌بندی ضرایب ارزش‌گذاری

۱٫ ضرایب ارزش بنگاه (Enterprise Value Multiples)

این ضرایب، هم ارزش حقوق صاحبان سهام و هم بدهی‌ها را در نظر می‌گیرند.
نمونه‌های رایج:

• EV/EBITDA
• EV/Sales

این ضرایب برای مقایسه شرکت‌هایی مناسب‌اند که ساختار سرمایه متفاوتی دارند.

۲٫ ضرایب ارزش حقوق صاحبان سهام (Equity Multiples)

این دسته تنها ارزش سهام شرکت را نسبت به معیارهای مالی مقایسه می‌کند.
نمونه‌های پرکاربرد:

• P/E (قیمت به سود) — که آن را همان Earnings Multiple نیز می‌نامند
• PEG Ratio (نسبت قیمت به سود، تعدیل شده با رشد)
• P/B (قیمت به ارزش دفتری)
• P/S (قیمت به فروش)

این ضرایب بیشتر در تحلیل‌های بازار سهام استفاده می‌شوند.

مثالی ساده از کاربرد در دنیای واقعی

فرض کنید سه شرکت خودروسازی A، B و C در همان صنعت فعالیت می‌کنند. میانگین نسبت P/E این صنعت ۱۲ است.
اگر P/E شرکت A عدد ۸ باشد، یعنی بازار این شرکت را ارزان‌تر از میانگین صنعت ارزش‌گذاری کرده است. این ممکن است فرصتی برای سرمایه‌گذاران باشد.

برعکس، اگر P/E شرکت B عدد ۲۰ باشد، یعنی بازار به آینده‌ی آن شرکت خوش‌بین‌تر است یا قیمت آن بیش از حد رشد کرده است.