[Zohreh Gholami]

حالا چرا

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا       بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی       سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست       من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم       دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا

وه که با این عمرهای کوته بی‌اعتبار       اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود       ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت       اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند       در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین       خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

شهریارا بی‌جیب خود نمی‌کردی سفر       این سفر راه قیامت میروی تنها چرا

[Zohreh Gholami]

ماه کلیسا

ای پریچهره که آهنگ کلیسا داری       سینه‌ی مریم و سیمای مسیحا داری

گرد رخسار تو روح القدس آید به طواف       چو تو ترسابچه آهنگ کلیسا داری

جز دل تنگ من ای مونس جان جای تو نیست       تنگ مپسند، دلی را که در او جاداری

مه شود حلقه به گوش تو که گردنبندی       فلک افروزتر از عقد ثریا داری

به کلیسا روی و مسجدیانت در پی       چه خیالی مگر ای دختر ترسا داری

دگران خوشگل یک عضو و تو سر تا پا خوب       «آنچه خوبان همه دارند تو تنها داری»

آیت رحمت روی تو به قرآن ماند       در شگفتم که چرا مذهب عیسی داری

کار آشوب تماشای تو کارستان کرد       راستی نقش غریبی و تماشا داری

کشتی خواب به دریاچه اشکم گم شد       تو به چشم که نشینی دل دریا داری

شهریار از سر کوی سهی‌بالایان       این چه راهیست که با عالم بالا داری

[Zohreh Gholami]

ترانه‌ی جاودان

ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیم       این نیست مزد رنج من و باغبانیم

پروردمت به ناز که بنشینمت به پای       ای گل چرا به خاک سیه می‌نشانیم

دریاب دست من که به پیری رسی جوان       آخر به پیش پای توگم شد جوانیم

گرنیستم خزانه‌ی خزف هم نیم حبیب       باری مده ز دست به این رایگانیم

تا گوشوار ناز گران کرد گوش تو       لب وا نشد به شکوه ز بی‌همزبانیم

با صد هزار زخم زبان زنده‌ام هنوز       گردون گمان نداشت به این سخت جانیم

یاری ز طبع خواستم اشکم چکید و گفت       یاری ز من بجوی که با این روانیم

ای گل بیا و از چمن طبع شهریار       بشنو ترانه‌ی غزل جاودانیم

[Zohreh Gholami]

زندان زندگی

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم       روزی سراغ وقت من آئی که نیستم

در آستان مرگ که زندان زندگیست       تهمت به خویشتن نتوان زد که زیستم

پیداست از گلاب سرشکم که من چو گل       یک روز خنده کردم و عمری گریستم

طی شد دو بیست سالم و انگار کن دویست       چون بخت و کام نیست چه سود از دویستم

گوهرشناس نیست در این شهر شهریار       من در صف خزف چه بگویم که چیستم

[Zohreh Gholami]

بازار شوق

یاد آن که جز به روی منش دیده وانبود       وان سست عهد جز سری از ماسوا نبود

امروز در میانه کدورت نهاده پای       آن روز در میان من و دوست جانبود

کس دل نمی‌دهد به حبیبی که بی‌وفاست       اول حبیب من به خدا بی‌وفا نبود

دل با امید وصل به جان خواست درد عشق       آن روز درد عشق چنین بی‌دوا نبود

تا آشنای ما سر بیگانگان نداشت       غم با دل رمیده‌ی ما آشنا نبود

از من گذشت و من هم از او بگذرم ولی       با چون منی بغیر محبت روا نبود

گر نای دل نبود و دم آه سرد ما       بازار شوق و گرمی شور و نوا نبود

سوزی نداشت شعر دل‌انگیز شهریار       گر همره ترانه‌ی ساز صبا نبود

[Zohreh Gholami]

چه خواهد بودن

آسمان گو ندهد کام چه خواهد بودن       یا حریفی نشود رام چه خواهد بودن

حاصل از کشمکش زندگی ای دل نامی است       گو نماند ز من این نام چه خواهد بودن

آفتابی بود این عمر ولی بر لب بام       آفتابی به لب بام چه خواهد بودن

نابهنگام زند نوبت صبح شب وصل       من گرفتم که بهنگام چه خواهد بودن

چند کوشی که به فرمان تو باشد ایام       نه تو باشی و نه ایام چه خواهد بودن

گر دلی داری و پابند تعلق خواهی       خوشتر از زلف دلارام چه خواهد بودن

شهریاریم و گدای در آن خواجه که گفت       «خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن»

[Zohreh Gholami]

پری و فروغ

ز دریچه‌های چشمم نظری به ماه داری       چه بلند بختی ای دل که به دوست راه داری

به شب سیاه عاشق چکند پری که شمعی است       تو فروغ ماه من شو که فروغ ماه داری

بگشای روی زیبا ز گناه آن میندیش       به خدا که کافرم من تو اگر گناه داری

من از آن سیاه دارم به غم تو روز روشن       که تو ماهی و تعلق به شب سیاه داری

تو اگر به هر نگاهی ببری هزارها دل       نرسد بدان نگارا که دلی نگاهداری

دگران روند تنها به مثل به قاضی اما       «تو اگر به حسن دعوی بکنی گواه داری»

به چمن گلی که خواهد به تو ماند از وجاهت       تو اگر بخواهی ای گل کمش از گیاه داری

به سر تو شهریارا گذرد قیامت و باز       چه قیامتست حالی که تو گاه‌گاه داری

[Zohreh Gholami]

سوز و ساز

باز کن نغمه‌ی جانسوزی از آن ساز امشب       تا کنی عقده‌ی اشک از دل من باز امشب

ساز در دست تو سوز دل من می‌گوید       من هم از دست تو دارم گله چون ساز امشب

مرغ دل در قفس سینه‌ی من می‌نالد       بلبل ساز ترا دیده هم‌آواز امشب

زیر هر پرده‌ی ساز تو هزاران راز است       بیم آنست که از پرده فتد راز امشب

گرد شمع رخت ای شوخ، من سوخته جان       پر چو پروانه کنم باز به پرواز امشب

گلبن نازی و در پای تو با دست نیاز       می‌کنم دامن مقصود پر از ناز امشب

کرد شوق چمن وصل تو ای مایه‌ی ناز       بلبل طبع مرا قافیه‌پرداز امشب

شهریار آمده با کوکبه‌ی گوهر اشک       به گدائی تو ای شاهد طناز امشب

[Zohreh Gholami]

جلوه‌ی جلال

شبست و چشم من و شمع اشکبارانند       مگر به ماتم پروانه سوگوارانند

چه می‌کند بدو چشم شب فراق تو ماه       که این ستاره شماران ستاره بارانند

مرا ز سبز خط و چشم مستش آید یاد       در این بهار که بر سبزه میگسارانند

به رنگ لعل تو ای گل پیاله‌های شراب       چو لاله بر لب نوشین جویبارانند

بغیر من که بهارم به باغ عارض تست       جهانیان همه سرگرم نوبهارانند

بیا که لاله‌رخان لاله‌ها به دامنها       چو گل شکفته به دامان کوهسارانند

نوای مرغ حزینی چو من چه خواهد بود       که بلبلان تو در هر چمن هزارانند

پیاده را چه به چوگان عشق و گوی مراد       که مات عرصه‌ی حسن تو شهسوارنند

تو چون نسیم گذرکن به عاشقان و ببین       که همچو برگ خزانت چه جان نثارانند

به کشت سوختگان آبی ای سحاب کرم       که تشنگان همه در انتظار بارانند

مرا به وعده‌ی دوزخ مساز از او نومید       که کافران به نعیمش امیدوارانند

جمال رحمت او جلوه می‌دهم به گناه       که جلوه‌گاه جلالش گناهکارانند

تو بندگی بگزین شهریار بر در دوست       که بندگان در دوست شهریارانههند

[Zohreh Gholami]

دنیای دل

چند بارد غم دنیا به تن تنهایی       وای بر من تن تنها و غم دنیایی

تیرباران فلک فرصت آنم ندهد       که چو تیر از جگر ریش برآرم وایی

لاله‌ئی را که بر او داغ دورنگی پیداست       حیف از ناله‌ی معصوم هزارآوایی

آخرم رام نشد چشم غزالی وحشی       گر چه انگیختم از هر غزلی غوغایی

من همان شاهد شیرازم و نتوانی یافت       در همه شهر به شیرینی من شیدایی

تا نه از گریه شدم کور بیا ورنه چه سود       از چراغی که بگیرند به نابینایی

همه در خاطرم از شاهد ریائی خویش       بگذرد خاطره با دلکشی ریایی

گاه بر دورنمای افق از گوشه‌ی ابر       با طلوع ملکی جلوه دهد سیمایی

انعکاسی است بر آن گردش چشم آبی       از جمال و عظمت چون افق دریایی

دست با دوست در آغوش نه حد من و تست       منم و حسرت بوسیدن خاک پایی

شهریارا چه غم از غربت دنیای تن است       گر برای دل خود ساخته‌ای دنیایی