اختیار معامله‌های بورسی Exchange-Traded Options

این قراردادها در بورس‌های رسمی معامله می‌شوند؛ بنابراین شرایط آن‌ها مانند:

• اندازه قرارداد
• تاریخ سررسید
• قیمت اعمال (Strike Price)

کاملاً استاندارد و ثابت است و بین همهٔ معامله‌گران قابل مقایسه است.

به دلیل وجود اتاق پایاپای (Clearinghouse) که طرف مقابل معامله را تضمین می‌کند، ریسک عدم انجام تعهدات بسیار کم می‌شود.
به همین دلیل، اختیار معامله‌های بورسی معمولاً شفاف، امن و نقدشونده محسوب می‌شوند.

نکات کلیدی

۱. قراردادهای استاندارد و دارای تضمین اتاق پایاپای

اختیارهای بورسی روی پلتفرم‌های رسمی معامله می‌شوند و به دلیل استاندارد بودن، اختلافی در مفاد قرارداد وجود ندارد.
اتاق پایاپای نیز تضمین می‌کند که معامله انجام شود.

مثال: اگر فردی اختیار خرید سهام اپل را بخرد و فروشنده ورشکست شود، اتاق پایاپای تعهد فروشنده را انجام می‌دهد.

۲. شفافیت بیشتر نسبت به اختیارهای OTC

به دلیل ثابت بودن شرایط قرارداد و معامله‌شدن در محیطی رسمی با نظارت، اختیارهای بورسی بسیار شفاف‌تر از اختیارهای خارج از بورس (OTC) هستند که بین دو طرف به‌صورت خصوصی تنظیم می‌شوند.

مثال: در بازار OTC اندازه قرارداد و تاریخ سررسید می‌تواند عجیب یا سفارشی باشد، اما در بورس این موارد ثابت است.

۳. کاربرد برای پوشش ریسک (Hedging) یا سفته‌بازی (Speculation)

سرمایه‌گذاران از اختیار معامله‌های بورسی برای:

• محافظت در برابر کاهش یا افزایش قیمت دارایی‌ها
• یا کسب سود از نوسانات قیمت

استفاده می‌کنند.

مثال برای پوشش ریسک:
یک سرمایه‌گذار که سهام مایکروسافت دارد، برای محافظت در برابر کاهش قیمت، اختیار فروش (Put Option) می‌خرد.

مثال برای سفته‌بازی:
یک معامله‌گر که فکر می‌کند قیمت طلا بالا می‌رود، اختیار خرید (Call Option) می‌خرد.

۴. نقدشوندگی و قیمت‌گذاری بهتر نسبت به بازار OTC

به دلیل حضور معامله‌گران زیاد، رقابتی بودن قیمت‌ها، و نظارت‌های دقیق، نقدشوندگی در اختیارهای بورسی معمولاً بهتر است.
همچنین قیمت‌گذاری آن‌ها به دلیل استانداردسازی و کشف قیمت در بازار بسیار شفاف‌تر است.

مثال: معمولاً اسپرد قیمت (Bid-Ask Spread) در اختیارهای بورسی کوچک‌تر است، یعنی خرید و فروش سریع‌تر و با هزینه کمتر انجام می‌شود.