بدهی‌های بلندمدت Long‑Term Liabilities

به بدهی‌های بلندمدت، بدهی‌های غیرجاری یا Long‑Term Debt نیز گفته می‌شود.

مثال ساده:
اگر یک شرکت وامی ۱۰ ساله دریافت کند، اقساطی که قرار است طی سال‌های بعد پرداخت شوند، در بخش بدهی‌های بلندمدت ثبت می‌شوند.

تفکیک بدهی‌های بلندمدت و کوتاه‌مدت

در ترازنامه:

• بدهی‌های کوتاه‌مدت (Current Liabilities): باید در کمتر از ۱۲ ماه پرداخت شوند.
• بدهی‌های بلندمدت (Long‑Term Liabilities): بعد از یک سال یا بیشتر سررسید می‌شوند.

مثال:
• قسط وام قابل پرداخت طی ۹ ماه آینده → بدهی کوتاه‌مدت
• اقساط همان وام که ۲ تا ۱۰ سال آینده پرداخت می‌شود → بدهی بلندمدت

انواع بدهی‌های بلندمدت

بدهی‌های بلندمدت می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

پرداخت‌های آتی وام‌ها (Long‑Term Loans)

مثل وام‌های ۵ ساله، ۱۰ ساله یا بلندتر.

اوراق قرضه (Bonds Payable)

شرکت‌ها ممکن است اوراق قرضه منتشر کنند که معمولاً موعد بازپرداخت آن‌ها چندین سال بعد است.

بدهی‌های بازنشستگی (Pension Liabilities)

تعهدات شرکت در قبال صندوق‌های بازنشستگی کارکنان که در آینده پرداخت می‌شوند.

مثال دیگر:
تعهدات لیزینگ‌های بلندمدت نیز می‌توانند در دسته بدهی‌های غیرجاری قرار گیرند.

اهمیت بدهی‌های بلندمدت در تحلیل مالی

برای ارزیابی سلامت مالی یک شرکت، تحلیل‌گران از نسبت‌های مالی استفاده می‌کنند تا بفهمند:

• آیا شرکت می‌تواند بدهی‌های بلندمدت خود را بپردازد؟
• آیا سطح بدهی شرکت منطقی است یا بیش از حد اهرمی (Leveraged) شده؟
• آیا جریان نقدی کافی برای پوشش پرداخت‌های آینده وجود دارد؟

مثال:
نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام (Debt‑to‑Equity Ratio) یکی از نسبت‌هایی است که سطح بدهی بلندمدت شرکت را نشان می‌دهد.

تفاوت نحوه بازپرداخت بدهی‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت

• بدهی‌های کوتاه‌مدت باید با دارایی‌های جاری (Current Assets) مانند نقدینگی، حساب‌های دریافتنی یا موجودی کالا پرداخت شوند.
• اما بدهی‌های بلندمدت می‌توانند با جریان‌های نقدی آینده، درآمدهای آینده یا عملیات آتی شرکت بازپرداخت شوند.

مثال:
شرکت ممکن است از درآمد سال‌های آینده برای بازپرداخت اقساط بلندمدت یک وام استفاده کند.